Nasa heeft een aparte test uitgevoerd, het lanceren van een opblaasbaar hitteschild en de terugkeer daarvan in de dampkring. De lancering voerde het agentschap uit vanaf de lanceerbasis Wallops. Het hitteschild kwam tot een hoogte van 211 km waarna het tijdens de terugkeer zichzelf ging opblazen. Dit opblazen nam 90 seconden in beslag. De lancering en het opblazen in een laboratorium is in het volgende filmpje te zien:

Opblaasbare hitteschilden zijn de laatste jaren steeds vaker in het nieuws, bijvoorbeeld voor een goedkope en robuuste terugkeer in de dampkring van commerciële capsules. Vooral missies naar Mars hebben de aandacht. Zo ziet de Mars Society een ruime habitat-module op Mars voor 4 personen. In hun plannen is dit een fors apparaat, je kan hiervan een voorstelling maken met hun Mars-analog basis in Utah.

Het grote probleem was altijd, “hoe breng je zo’n ding heelhuids op Mars?” Hiervoor is een enorm hitteschild nodig en hoe lanceer je die vanaf de aarde? Ik heb nooit een bevredigend antwoord gevonden. Een opblaasbaar hitteschild kan uitkomst brengen. Opgevouwen is deze compact en opgeblazen zeer groot. Voor een Mars-hab zoals die van de Society lijkt een opblaasbaar hitteschild nog steeds een enorme engineering uitdaging.

Beter dan het Mars Direct-plan van de Mars Society is misschien een enkeltje Mars, geen terugkeer scheelt enorm in de benodigde massa. Een dergelijk plan komt in het bereik van private organisaties. Een kleinere Marshab kan men kiezen en vooral meerdere, proviand kan met regelmaat naar Mars gestuurd worden. Dankzij een opblaasbaar hitteschild is het mogelijk een realistische private Marsmissie te ontwerpen.

Het is toch verrassend snel gegaan, al die jaren was er alleen maar kritiek en “artist impressions” te zien van Nasa’s nieuwste telg, de Ares 1 raket. Een paar dagen geleden is de testversie geassembleerd. Deze bestaat uit een werkende eerste trap en een dummy tweede trap en capsule. Hoofdoel is het testen van de besturing tijdens de vlucht na ontsteking van de eerste trap.

Daarnaast zijn er secundaire testdoelen, zoals het meten van de effecten die deze eerste fase van de vlucht op de tweede trap heeft. Kortom, men heeft een hoop te meten. Er hangt dan ook veel af van deze vlucht. Er is veel kritik op het ontwerp en de politiek begint te morrelen aan het bemande ruimtevaartprogramma. Even was er de vraag of Ares 1 ooit van de tekenplank zou komen.

Op 31 oktober gaat de testraket omhoog en hopelijk wordt het een succesvolle test. Want na de laatste Shuttle vlucht volgend jaar heeft Amerika niets meer dan Ares 1 als hoop voor bemande programma’s. En dan nu in volle glorie:

Een steeds maar terugkerende vraag is “wat hebben we te zoeken in de ruimte?”. Het kost een hoop geld, maar wat krijgen we ervoor terug. Tot nu toe komt men niet verder dan communicatie-satellieten, wetenschappelijke sondes en spionage-kunstmanen. Toerisme maakt nu een grote kans om aan dit rijtje te worden toegevoegd. Militaire activiteiten liggen wat gevoelig, maar ook hier liggen grote kansen. Space Review gaat in een van haar laatste artikelen in op een boek over een toekomstig militair scenario.

Amerika is steeds meer afhankelijk van zijn militaire communicatie- en spionage-satellieten, tegenstanders zoeken dan ook naar een zwakke plek in het Amerikaanse militaire ruimte-netwerk. De VS hebben een enorm militair voordeel met zijn ruimte-assets, maar er zijn middelen om dit te compenseren. Bijvoorbeeld door satellieten met raketten of lasers te vernietigen. De goedkoopste oplossing is de uplink van de command en control signalen te storen. Een lastig probleem voor de VS en een mogelijke remedie is de “command en control” van al die militaire satellieten van de aarde naar de ruimte te brengen.

Zo kennen we de battlestar uit de Science Fiction.

“Enter” de battlestar, eigenlijk een gewone bemande militaire ruimtestation. Space Review bespreekt een boek van George Friedman, “The Next 100 Years: A Forecast for the 21st Century“. Hierin beschrijf Friedman een mogelijk scenario waarin een kleine ruimte-oorlog wordt uitgevochten. Maar lees het artikel zelf, het is fascinerende stof:

The age of the great battlestars

Space Review geeft zelf toe dat het scenario wat vergezocht lijkt. Toch komt het scenario niet als science fiction over en Friedman heeft een aantal interessante ideeën wat betreft de militarisering van de ruimte. In de eerste plaats is dit het verplaatsen van de command en control van het militaire netwerk naar de ruimte. Hierdoor is dit militaire apparaat in een klap een stuk minder kwetsbaar. In het geval van de VS betekent dit een bijna onoverbrugbaar strategisch en tactisch voordeel ten opzichte van de concurrenten. Deze laatsten, bijvoorbeeld een China of India, moeten dan wel reageren.

Kortom, wat is een goede reden om in de ruimte te investeren? Voor de VS is dat bijvoorbeeld het beheersen van de High Ground en zo de planeet. Nu dit idee de wereld in is en gelijk ook zo concreet, is het interessant om dit te volgen en of de VS inderdaad een “battlestar” in een omloopbaan gaan brengen in de nabije toekomst.