Eigenlijk nutteloos om over de herdenking van de Maanlanding te bloggen. Het is alweer veertig jaar geleden en tot mijn schrik leefde ik toen al. In ieder geval valt heel de media, oud en nieuw, over dit topic. Als blogger heb ik hier weinig aan dit mediageweld toe te voegen. Behalve dan een mooi plaatje. Toch zal ik proberen een eigen mening voor degene die mijn blog weet te vinden. Maar eerst het plaatje:

Bij dit soort herdenkingen van monumentale proporties zoals die van de Maanlanding staat men vaak even stil bij wat er nu is gebeurd en stelt men zich vragen. Waarom ging men naar de Maan? Was het nuttig? Kon het niet anders? Meningen voor bemande ruimtevaart en meningen tegen, zelfs de Apollo-astronauten mengen zich nu in de discussie. Buzz Aldrin ziet Amerika graag naar Mars gaan. Michael Collins valt hem daarin bij.

Helaas zijn dit soort momenten dat men de bemande ruimtevaart beschouwt van korte duur. Want ondertussen draait een ISS met een Shuttle om ons heen met een forse bemanning aan boord. Aan deze missie besteedt men weinig aandacht en Amerika telt af tot de laatste Shuttle-vlucht. Een keer in de 10 jaar stilstaan bij de eerste Maanlanding is gewoon niet goed genoeg voor Amerika om de ruimte te veroveren. Dit vereist een langdurig plan met een duurzame commitment van politiek en bevolking.

Het argument tegen de verovering van de ruimte is meestal dat wetenschap beter door robots gedaan kan worden in plaats van astronauten. Dit is een “straw man”-argument, ruimtevaart is niet alleen te doen om de wetenschap, hoe graag de astronomen dit ook mogen wensen. Ruimtevaart is een avontuur, een begerenswaardig doel, een ambitie voor de gehele mensheid. De mensheid ziet commercie in de ruimte, toerisme en zelfs een nieuwe richting voor zichzelf. Kortom, de ruimtevaart kan zijn wat je er zelf in wilt zien, Elon Musk heeft ons al de weg getoond.

SpaceX van Musk komt tot bloei maar de Shuttle gaat men uit diens nemen. De Maanplannen van Nasa staan op losse schroeven en voor de komende 10 jaar is het federale budget een nachtmerrie. Nu zal blijken of de Amerikaanse bevolking nog durft te dromen, of dat men in de huidige crisis terugkruipt in zijn schulp. Ik hoop dat de Apollo-astronauten nog het heilige vuur in de Amerikaan weet te ontvlammen, gezien hun leeftijd is dit misschien hun laatste kans.

In ieder geval hebben we toch iets artistieks overgehouden van de Maanlanding, Buzz Aldrin kan rappen:

Afgelopen maandag kon SpaceX weer een succesvolle lancering in de boeken noteren. Zijn Falcon 1 bracht me goed gevolg de Maleisische RazakSat in een omloopbaan. Hierdoor bracht SpaceX het aantal successen in een opvolgende rij op twee na drie eerdere mislukkingen. Het gaat er naar uitzien dat SpaceX nu eindelijk een serieus lanceerbedrijf is geworden.

Falcon 1 in volle glorie

RazakSat gaat Maleisie gebruiken voor het maken van foto’s van het land. De sateliet is een aanvulling op de waarnemingen van andere kunstmanen. De lancering is te zien in onderstaand Youtube-filmpje:

Het commerciele ruimtevaartbedrijf gaat zich nu richten op de grotere broer van de Falcon 1, namelijk de Falcon 9. Deze gaat onder andere in opdracht van Nasa vracht naar het ISS vervoeren. In de toekomst is het ook de bedoeling dat deze raket mensen in een omloopbaan gaat brengen.

Nasa mag dan een “knock-out”-klap vrezen, dan wil niet zeggen dat Amerika ten ondergaat in de ruimte. Met een beetje geluk gaan bedrijven als SpaceX het stokje overnemen.

Eindelijk gaat er een bewoner van deze planeet richting Mars en nog voor het eind van het jaar. Het zijn wel hele kleine bewoners, microben om precies te zijn. In oktober zal er een Russische missie op weg gaan naar de rode planeet met aan boord een biologisch experiment.

Al lange tijd woedt er een discussie of het mogelijk kan zijn dat het leven op Aarder zijn oorsprong vindt op Mars. Het idee is geopperd dat inslagen op Mars in het verre verleden stukken rots met daarin microben richting Aarde schoten. De vraag is of microben zo een lange reis in het radio-actieve vacuum wel kunnen overleven. Dat gaat men straks onderzoeken met een experiment.

De ruimtecapusle voor Conan en zijn mede-passagiers.

De missie Phobos-Grunt van de Russen neemt het experiment The Living Interplanetary Flight Experiment (LIFE), bedacht door de Planetary Society. In capsules reizen een selectie van kleine organismen mee, waaronder Deinococcus radiodurans. Deze bacterie is dermate bestand tegen radio-activiteit dat hij ook wel “Conan” wordt genoemd. Een wiki met de complete lijst vind je hier.

De sonde Phobos-Grunt zal niet op Mars landen, zijn hoofdtaak is om van de Marsmaan Phobos een monster te nemen en deze terug te brengen naar de Aarde. Het is dus een behoorlijke ambitieuze missie en een hele bijzondere, het is de eerste keer dat een sonde terugkeert en met een monster bovendien. De gehele reis duurt 34 maanden, zolang moeten de passagiers het zien te overleven. Mocht de sonde neerstorten op Mars, dan zitten de microben veilig opgesloten in een titanium capsule om besmetting te voorkomen.

Nu de crisis al een tijdje om zich heen grijpt, begint zich af te tekenen wie de slachtoffers zullen zijn. De politieke machthebbers zullen er alles aan doen om hun achterban – lees kiezers – te ontzien. De “bailouts” zijn echter enorm en iemand moet de rekening betalen. Hoe gaat men de enorme overheidstekorten financieren? Een eerste makkelijk doelwit zal die minderheid zijn die verstandig met haar geld is omgegaan, zij heeft geen schulden en een leuk spaarpotje. Dat potje kan deze verstandige wel op haar buik schrijven, of door hoge belasingen of door hyperinflatie.

Een ander prooi zijn die langlopende overheidsactiviteiten die kiezers maar weing aanspreken, zoals de ruimtevaart. In Amerika gaat nu al het bemande Maanproject op de schop, het is niet meer zeker of het zelfs doorgaat. Het voortbestaan van NASA hangt aan een zijden draadje. Voor Obama is het wel een makkelijke bezuiniging, het levert miljarden per jaar op en wetenschap en techniek hebben de Democraten toch nooit echt geintereseerd.

Dus we moeten kijken wat er in de rest van de wereld gebeurt. Bijvoorbeeld bij de ESA. Dit agentschap heeft onlangs besloten om een stude te verrichten naar een onbemande vrachtcapsule die – in tegenstelling tot de ATV – terug kan keren naar de aarde. Het doel is om in het ISS geproduceerde materialen en wetenschap heelhuids terug te brengen.

Omdat de capsule ook geschikt moet zijn om mensen aan boord van het ISS erin te laten werken, ging bij de media gelijk het gerucht rond dat deze capsule, de Advanced Re-Entry Vehicle (ARV), een voorbode is van een zelfstandige Europese bemande ruimtevaart.

Dat is nog ver weg, maar de ARV is een goede eerste stap. Vooral omdat men met de ATV bijna alle benodigde kennis voorhanden heeft. Wat men met een bemande ARV beoogt is nog onduidelijk. Vooralsnog richt men voor de ARV op 2016.

Het is dus niet allemaal “gloom and doom”, NASA mag dan onzeker zijn, we moeten niet blind zijn voor de vele ontwikkelingen in de rest van de wereld.

Het is alweer een tijd geleden dat ik een post plaatste, ook bij Goddard heeft de crisis toegeslagen. Met steeds minder mensen op het werk en zorgen om de baan is het niet makkelijk om vrolijk door te bloggen. Wat er voor de bemande ruimtevaart in het verschiet ligt is dankzij de credit crunch een flink stuk onduidelijker. Ik denk dat dit een goed thema wordt voor komende blogs. Vooralsnog is dit misschien een toekomstbeeld dat ons vrolijk stemt: