Mars Society bestuurslid Ton Schuckman organiseert in samenwerking met Stichting JC vd Meulen tijdens de landelijke sterrenkijkdagen een starparty. Het evenement vindt plaats op vrijdagavond 3 april van 20.00 tot 22.00 uur. Er zijn ook diverse natuurkundige opstellingen waaronder een heuse kosmische straling detector die deze deeltjes, die door alles en iedereen heengaan, zichtbaar maken. Alleen bij helder weer zullen er in de middag van 14.00 tot 16.00 uur zonnetelescopen opgesteld staan waarmee uitbarstingen op de zon te zien zullen zijn.

Adres: De Keyserstraat 1 1624 BX Hoorn.

Voor meer info: Ton Schuckman tel. 0229 285828

Twee blogs terug kon je een lang stuk lezen over de laatste aflevering van een van de beste Science Fiction tv-series van de laatste jaren, Battlestar Galactica. Deze serie mag dan veel spannend vermaak leveren, er zit een serieuze ondertoon in. De opmars van robots kan problemen veroorzaken in een maatschappij van ons mensen.

De groep booswichten in de serie bestaat uit robots, robots met kunstmatige intelligentie, voldoende intelligentie om tegen hun maker in opstand te komen. Dat doen ze door oorlog te voeren met het doel de mensheid uit te roeien en ter voorbereiding daarvan menselijke klonen als een soort Terminators tussen de mensen te infiltreren. Goed, dat is een hoop tv-fantasie, maar hier op aarde blijken robots een gestage en stille opmars te maken in het militaire apparaat.

De VS gebruiken sinds Irak in toenemende mate robots, ter land, ter zee en in de lucht. Naast gewone verkenningsopdrachten worden de op afstand bestuurde machines nu ook ingezet om tegenstanders te liquideren. Steeds meer maken bedrijven robots die speciaal ontworpen zijn voor het krijgsvak. Het is een kwestie van tijd dat naast op afstand bestuurde machines ook autonome robots worden ingezet. Een man die hierover een boek, “Wired for War”, heeft geschreven is Peter W. Singer. Singer werd onlangs geïnterviewd op Blogging Heads. Ruim een uur, maar de moeite waard om te kijken.

Vooralsnog zijn de “warbots” het equivalent van de T-Fords van honderd jaar geleden, maar het is een kwestie van tijd dat men de eerste “Terminator” zal inzetten. Singer laat ons een voorproefje zien wat ons te wachten staat. Bezoek ook eens zijn website.

Critici van de bemande ruimtevaart mogen het graag rondbazuinen, te lang in gewichtloosheid maakt je botten onherstelbaar zwak. Het is dan ook niet verwonderlijk dat wetenschappers druk op zoek zijn naar een middel om botverlies bij astronauten tegen te gaan. Tot nu toe zonder veel resultaat. Daar is nu verandering in gekomen dankzij een studie op aarde uitgevoerd door de Universiteit van Washington.

Vrijwilligers is gevraagd om 84 dagen lang op bed te liggen met het hoofd enigszins lager dan de voeten om het effect te simuleren dat in de ruimte lichaamsvloeistoffen de neiging hebben naar het hoofd te trekken. Een astronaut die in de ruimte verblijft verliest ongeveer 10 keer zoveel botmassa per maand dan een vrouw op aarde na de menopauze. Dit gebeurt ook tijdens een lange bedrust waarbij de patient zijn botten niet belast.

Een groep vrijwilligers moet gedurende het experiment oefeningen doen op een loopband, horizontaal in een harnas, en een andere deed dit niet als controlegroep. Al halverwege de proef zijn de resultaten positief, dankzij een van te voren bedacht oefenregime heeft men in een belangrijk deel van de heup botverlies weten te voorkomen. Dit is nog niet eerder gebeurd bij een bedrust-studie.

Dit is goed nieuws voor toekomstige missies naar Mars en de Maan, het is nu mogelijk om botten van astronauten in goede conditie te houden. Veel onderzoek moet men nog doen om een oefenregime te ontwerpen voor ruimtevaarders en medicatie zal ook wel noodzakelijk zijn. In ieder geval staat een belangrijk argument tegen bemande ruimtevaart met een voet in het graf.

Het is afgelopen. We zijn aan het einde van de reeks gekomen. Ik heb het over de Science Fiction serie Battlestar Galactica (BSG). De echte die-hard SciFi-fan, en ruimtevaart liefhebber, heeft de serie ruim vijf jaar lang van begin tot eind gevolgd. De rest van de wereld vraagt zich, “Battlestar Galactica, was dat niet die suffige science fiction van eind jaren zeventig?”.

Ruim vijf jaar geleden zag een televisieserie het licht met een oude naam en een nieuwe cast. De oude Battlestar Galactica werd geheel opnieuw opgenomen (reimaged) met een nieuwe plot. In tegenstelling tot de jaren zeventig kitsch van de oude serie, was de nieuwe fel realistisch. Genocide, moord, marteling, verkrachting, noem maar op of het vond zijn weg in de scripts.

Een laatste avondmaal, een laatste aflevering. “Snif”.

Geen gekke aliens of houterige robots, maar een dodelijke kunstmatige intelligentie (cylons), door de mensheid geschapen en met een doel, om diezelfde mensheid uit te moorden. Om nu vier seizoenen samen te vatten gaat wat ver. Afgelopen vrijdag werd de laatste twee uur durende aflevering uitgezonden en hierin beantwoordden de script-schrijvers vele vragen.

Want veel vragen waren er, zo was het restant van de mensheid dat vluchtte afkomstig van een onbekende planeet ver van onze Aarde. De kleding en wapens, de gebouwen op hun vernietigde planeet waren directe kopieën van onze Aarde. In welke tijd speelde het verhaal af? In een verre toekomst, of een verleden? Wat was de relatie met onze planeet? Vijf jaren lang werd op forums naar hartenlust gespeculeerd over hoe en wat, afgelopen vrijdag zou dat verstommen.

De ontknoping was verrassend en de commentaren logen er niet om. Zelfs Wired besteedde er een artikel aan waarop men kon reageren, wat men massaal deed. Over de forums zal ik het niet hebben, de reacties zijn niet bij te benen. OK, dan nu even een SPOILER ALLERT.

Na een lange, pijnlijke en moeizame reis komen de circa 30.000 mensen aan bij onze Aarde, na de Cylons een genadeklap te hebben gegeven, echter 150.000 jaar in het verleden. Men besluit de moderne technologie af te zweren en stuurt de vloot van ruimteschepen onze zon in. Deze paar duizend mensen mengen zich onder aanwezige net ontstane moderne mens en dragen over wat zij cultureel van waarde achten. Zo ongeveer. Einde verhaal. Dit hadden de meest BSG-fans niet verwacht.

Zoals gewoonlijk bevat ook nu weer BSG enorme logische gaten. Niet alleen is het zeer onwaarschijnlijk dat men gelijksoortige mensen aantreft duizenden lichtjaren ver weg, de kans dat onze ruimte-reizigers zich ongemerkt kunnen mengen in de bestaande bevolking is nihil. En dan hebben de script-schrijvers ook nog een Deux Ex Machina nodig, bah. Men werd een beetje religieus. Kortom, volgers van de serie hadden wat te klagen over het einde. Helemaal geen logische verbinding met onze moderne wereld zodat men lustig kon door fantaseren, zoals bij Star Trek. He, jakkes.

Toch is het gekunstelde einde niet zo belangrijk. Wat telt is dat het een ijzersterk drama is waarbij de karakters ontwikkelen en men zeer spannende scenes biedt. Je moet BSG echt van het begin tot het eind zien, anders begrijp je er geen bal. BSG is een verfrissende innovatie in de SciFi televisieseries, series die de laatste tijd erg sleets en voorspelbaar werden. Bijvoorbeeld Star Trek of de Stargate series, saai, voorspelbaar, weinig realistisch en er wordt zelden een verhaal verteld. Dan heb ik het nog niet over de laatste Star Trek en Star Wars films, mijn hemel wat een armoe. Geen special effect kan dergelijke zwakke films nog redden.

BSG is anders, de special effecten zijn bescheiden, dat is niet nodig want het drama richt zich op het lot en noodlot van de karakters. Verschillende plotlijnen winden om elkaar heen met maar een doel, om aan het einde van seizoen vier te ontknopen. De gebeurtenissen laten zich makkelijk vertalen naar onze wereld met al zijn tekortkomingen. Ik raad iedereen die van SciFi houdt deze serie te bekijken. Ondanks de zwakke logica soms.

Twee thema’s uit de serie wil ik noemen en dan houd ik op. Twee thema’s die wat dichter bij huis zijn. De eerste is het conflict tussen een beschaving van kunstmatige intelligentie en haar schepper de mensheid. Het lijkt erop dat wij in deze eeuw ook over een dergelijk conflict moeten nadenken, de bedenkers van de serie moeten zich dat bewust zijn geweest.

Ten tweede, op een wat hoger niveau, beschouwt men in de serie de menselijke beschaving als een complex systeem, dat neigt naar ineenstorting. Steeds vraagt men zich af of men de cyclus kan doorbreken, want het is niet de eerste keer dat mensheid zichzelf vernietigde. Is onze kunstmatige beschaving eigenlijk niet meer een uiting binnen een complex systeem dat de natuur heet? En is het heel normaal dat zo een complex systeem makkelijk kan instorten? Een heel interessant punt dat de makers van BSG aandragen. Tenslotte ziet de mensheid zich los en buiten de fysieke natuur. Maar is dat terecht?

Ik kan nog pagina’s volschrijven over deze serie, zo blij ben ik met eindelijk een sterke SciFi-serie. Veel valt er op BSG aan te merken, maar in een positieve zin. Er zitten tenminste zaken, punten in BSG waar men een fatsoenlijke discussie over kan beginnen. Anyway,de serie is over. Ga hem kijken, downloaden. En zie de toekomst van de Science Fiction op tv.

Ok, het is jatwerk, maar ik vond hem wel aardig. Meer van Lectrr op deze pagina van nu.nl.

De Shuttle Discovery is bij het Internationale Ruimtestation aangekomen en aangemeerd. Voor de gezamenlijke bemanning begint nu het programma om de energievoorziening van het ISS af te bouwen. Maar eerst de obligate foto-sessie:

Wlecome in our humble abode…

Nog even terukomend op de lancering, een klein vleermuisje met zeer waarschijnlijk een gebroken vleugeltje dacht even uit te rusten aan de externe tank van de Shuttle. Het is ook zo lekker hangen aan dat zachte schuim van de isolatielaag van de tank.

Dat had kleine Batman beter niet moeten doen. Vermoedelijk heeft het arme beestje de lancering niet overleeft.

Uit het verre wilde koude Oosten komen vaak vreemde verhalen, vooral wanneer het Russen en hun ruimtevaart betreft. We hebben de broodjes aap rond hun shuttle Kliper en hun Europese bemande capsule – “echt ideaal voor de ESA” – al moeten verteren. De BBC komt nu met het verhaal dat Rusland nu serieus werk gaat maken met een raket dat geschikt is voor Maanreizen.

Het Russische ruimtevaart agentschap Roscosmos heeft een aanvraag uitgevaardigd waarbij Russische bedrijven kunnen mededingen naar het ontwerp en de bouw van een nieuwe bemande raket. De vraag is ingegeven door de ontwikkelingen in Amerika, de VS ontwikkelen nu een vervanger van de Shuttle, de Ares 1. Deze Ares 1 is in staat om een bemande lading van 25 ton in een lage omloopbaan rond de Aarde te brengen, de verouderde Russische Soyuz komt niet verder dan ruim 7 ton.

Daarnaast is de capsule die de Ares 1 lanceert, de Orion, instaat om terug te keren van de Maan en de intree in de atmosfeer te overleven. De Orion is ook geschikt om het 6 maanden lang in de ruimte uit te houden. Reden blijkbaar voor de Russen om niet achter te blijven. Men denkt aan een lanceercapaciteit van 20 tot maximaal 23 ton. Onderstaand plaatje geeft mogelijk configuraties weer:

Wat opvalt is de capsules bovenop de voorbeelden, deze lijken verdacht veel op de Advanced Crew Transport system die de Russen wel even voor de ESA zou ontwerpen. Het is een klassiek Amerikaans ontwerp, een capsule met ontsnappingsraket bovenop en de service module eronder. Voor de Russen een ongebruikelijke opstelling. De Russen probeerden de ACTS te slijten aan de ESA, die denkt aan een eigen bemand programma. De kosten voor de bouw en ontwikkeling bijna geheel voor ESA uiteraard. Dit plan is nooit van de rond greomen.

Het lijkt erop dat de BBC zich misschien wat laat leiden door de Photoshop-kwaliteiten van www.russianspaceweb.com waar het verhaal en de illustraties over de nieuwe raket zijn te vinden. Vooralsnog hebben de Russen grote moeite om een andere nieuwe middelzware raket Angara in productie te nemen. Op de website van Roscosmos zelf kan men nog niets vinden over de nieuwe raket.

Dat de Soyuz vervangen moet worden wil Rusland tegen Amerika opboksen, ligt voor de hand. Een Russische Ares 1 is echter geen makkelijke opgave, Amerika kan daar over meepraten. Laat staan dat Rusland in staat is een echte zware Maanraket kan ontwikkelen, in de klasse van de Saturnus 5 en de toekomstige Ares 5. Tot nu is Rusland erg goed in het bakken van broodjes Aap.

Vanochtend vroeg, net na middernacht, ging Discovery op weg naar het Internationale Ruimtestation. Het was weer een perfecte lancering met een paar verwaarloobsare issues.

Komende dagen gaat NASA nog controleren of het hitteschild de lancering heeft overleefd. Voor degene die vannacht niet is opgebleven, deze video:

Morgen, 17 maart, zal Discovery bij het ISS aankomen.

Door al dat negatieve nieuwsgeweld van de economische crisis, vergeet men wel eens dat er ook positief nieuws is. Als alles goed gaat zal vannacht de Space Shuttle Discovery beginnen aan de STS-119 missie. De lancering was oorspronkelijk gepland voor 11 maart, maar NASA stelde deze uit vanwege waterstofgaslek die men eerder ontdekte.

Discovery staat klaar voor lancering.

Discovery gaat zonnepanelen als hoofdlading bezorgen. Hiermee zal de “Integrated Truss Structure” gereed zijn. Verder heeft men nog wat wetenschappelijke experimenten in petto, in deze wiki zal een goed overzicht verschijnen van activiteiten de komende weken.

Met deze missie zijn er nog maar zeven Space Shuttle lanceringen voor het ISS gepland, als ik het goed heb. Het is nu echt minder dan twee jaar. Dan is het over met de Space Shuttle.

Vandaag is 174 jaar geleden Giovanni Schiaparelli geboren, de man van de Marskanalen. Schiaparelli is beroemd geworden omdat hij als astronoom “canali” meende waar te nemen op Mars. Canali werd helaas vertaald als kanalen, kunstmatige waterwegen door een beschaving aangelegd.

Zo herdenkt Google Schiaparelli.

Wat hij bedoelde was dat hij natuurlijke beddingen in het Marslandschap zag, waarin water zich over Marsoopervlak kon verspreiden. Hij dacht dat deze beddingen ondiepe groeven in het landschap waren, tientallen kilometers breed, uitstrekkend over afstanden van duizenden kilometers.

Kanalen op Mars volgens Schiaparelli.

Helaas sprak het netwerk van gegraven kanalen meer tot de verbeelding van het grote publiek en speculaties over leven op Mars werd sindsdien een favoriet gespreksonderwerp. Of eigenlijk moet ik “gelukkig” zeggen, Schiaparelli heeft er mee voor gezorgd dat het fantaseren over exotische beschavingen op verre planeten gemeengoed werd in onze cultuur. Want zou de mensheid zonder die fantasie altijd reikhalzend naar de ruimte gekeken hebben en zelfs met ruimtevaart zijn begonnen?