“Robots? Robots zullen nooit de mens vervangen, ha!”. Ooit wel eens een discussie gehad met iemand over robots? Of over kustmatige intelligentie? Ben je van mening dat robots en kustmatige intelligentie voooruitgang maken, dan is hoon je deel. Ooit werd een voorspoedige komst van intelligente robots voorspeld, of geïmpliceerd door Science Fiction, en tot op de dag van vandaag vind je ze niet. Tegenwoordig doet men een voorspelling of aankondiging over successen in de robotica snel af als hersenspinsels van wereldvreemde figuren.

En dat terwijl het dankzij Youtube vrij eenvoudig is knappe staaltjes robottechniek te zien vanuit je luie stoel:

Het is nog allemaal in een laboratoriumstadium, maar dit is iets wat de meeste mensen niet zich zo snel voorstellen over wat nu mogelijk is. Ik denk, of eigenlijk vermoed, dat een groot deel van de mensen helemaal niet dit soort dingen wil zien. Het maakt ze oncomfortabel en het past niet in hun wereldbeeld. Een geavanceerde robot met enige intelligentie kan wel eens het einde van hun knusse wereldje betekenen.

Als ik in het land de mensen spreek als vertegenwoordiger van de Mars Society ondervind ik vaak vergelijkbare emoties. Ruimtevaart is OK, zolang het wetenschap en wat communicatie-satellieten betreft. Maar bij bemande ruimtevaart trekt men een streep. Een menselijke beschaving buiten de Aarde is iets waar niet veel mensen iets mee aankunnen.

Wat betreft de demonstratie van de robothand, petje af, heel indrukwekkend. Voor meer informatie bezoek de site van het Ishikawa Komuro Lab.

Het is toch verrassend snel gegaan, al die jaren was er alleen maar kritiek en “artist impressions” te zien van Nasa’s nieuwste telg, de Ares 1 raket. Een paar dagen geleden is de testversie geassembleerd. Deze bestaat uit een werkende eerste trap en een dummy tweede trap en capsule. Hoofdoel is het testen van de besturing tijdens de vlucht na ontsteking van de eerste trap.

Daarnaast zijn er secundaire testdoelen, zoals het meten van de effecten die deze eerste fase van de vlucht op de tweede trap heeft. Kortom, men heeft een hoop te meten. Er hangt dan ook veel af van deze vlucht. Er is veel kritik op het ontwerp en de politiek begint te morrelen aan het bemande ruimtevaartprogramma. Even was er de vraag of Ares 1 ooit van de tekenplank zou komen.

Op 31 oktober gaat de testraket omhoog en hopelijk wordt het een succesvolle test. Want na de laatste Shuttle vlucht volgend jaar heeft Amerika niets meer dan Ares 1 als hoop voor bemande programma’s. En dan nu in volle glorie:

Twee blogs terug kon je een lang stuk lezen over de laatste aflevering van een van de beste Science Fiction tv-series van de laatste jaren, Battlestar Galactica. Deze serie mag dan veel spannend vermaak leveren, er zit een serieuze ondertoon in. De opmars van robots kan problemen veroorzaken in een maatschappij van ons mensen.

De groep booswichten in de serie bestaat uit robots, robots met kunstmatige intelligentie, voldoende intelligentie om tegen hun maker in opstand te komen. Dat doen ze door oorlog te voeren met het doel de mensheid uit te roeien en ter voorbereiding daarvan menselijke klonen als een soort Terminators tussen de mensen te infiltreren. Goed, dat is een hoop tv-fantasie, maar hier op aarde blijken robots een gestage en stille opmars te maken in het militaire apparaat.

De VS gebruiken sinds Irak in toenemende mate robots, ter land, ter zee en in de lucht. Naast gewone verkenningsopdrachten worden de op afstand bestuurde machines nu ook ingezet om tegenstanders te liquideren. Steeds meer maken bedrijven robots die speciaal ontworpen zijn voor het krijgsvak. Het is een kwestie van tijd dat naast op afstand bestuurde machines ook autonome robots worden ingezet. Een man die hierover een boek, “Wired for War”, heeft geschreven is Peter W. Singer. Singer werd onlangs geïnterviewd op Blogging Heads. Ruim een uur, maar de moeite waard om te kijken.

Vooralsnog zijn de “warbots” het equivalent van de T-Fords van honderd jaar geleden, maar het is een kwestie van tijd dat men de eerste “Terminator” zal inzetten. Singer laat ons een voorproefje zien wat ons te wachten staat. Bezoek ook eens zijn website.

Nu NASA in 2020 wil terugkeren naar de Maan en zelfs een basis wil gaan bouwen, wordt het misschien eens tijd om na te denken wat daar allemaal bij komt kijken. Een huisje bouwen op de Maan is tenslotte iets anders dan een Vinex-woning in Almere. Een website is alvast begonnen met een serie artikelen voor de leken ruimtevaartfans. (more…)

Een Japanse professor kreeg het idee om een klein model van een shuttle te maken met behulp van origami. Vanaf het Internationale ruimtestation (ISS) zou het papieren vliegtuigje naar de aarde worden gezonden. (more…)

Wanneer de eerste groep mensen naar Mars afreizen is misschien wel het grootste probleem de eenzaamheid en de totale afzondering. Maanden doorbrengen op een koude buitenaardse planeet zal een sterk gevoel van vervreemding opwekken. Een van de uitdagingen voor NASA is om te voorkomen dat zijn astronauten doordraaien. (more…)

Iedereen heeft wel eens een hab van de Mars Society gezien, een grote witte cilinder van 9 meter in doorsnede. De Mars Society heeft er twee, de MDRS in Utah Amerika en de FMars op Devon island in Canada. Met deze habs bestudeert en simuleert de Mars Society hoe het is om op Mars in een module te leven. De society is niet de enige die dit soort analoge experimenten uitvoert. NASA is van plan een hab uit te proberen in het zuidpoolgebied. (more…)

Vorige week overleed een van de grootste inspiratiebronnen van en de Science Fiction en de wetenschap. Robert Bussard stierf op 6 oktober 2007. Bussard is voor ons ruimtevaartfanaten vooral bekend van de Bussard Ramjet. De Bussard Ramjet is een studie naar een technisch uitvoerbare interstellaire raketaandrijving. En over interstellaire aandrijving is waar NewScientist een artikel heeft gewijd. (more…)

Zonne-energie uit de ruimte is een droom die door veel ruimtevaartvoorstanders wordt voorgedragen als de ideale ruimte-industrie. Gratis electriciteit door enorme ruimtecentrales opgewekt en naar Aarde gestraald. Sinds de jaren zeventig was de ruimte-zonnecentrale een luchtkasteel maar dankzij het voortschrijden van de techniek is de Amerikaanse defensie geïnteresseerd geraakt. (more…)

De manier om gevaarlijke asteroiden onschadelijk te maken is zeer waaschijnlijk het gebruik van spiegels. Dus niet het wegtrekken door een ruimteschip of het wegblazen door kernbommen, maar het gebruik van een zwerm van spiegels en zonlicht. Dit lijkt een betere optie dan eerder bedachte methoden. (more…)