Nasa heeft een aparte test uitgevoerd, het lanceren van een opblaasbaar hitteschild en de terugkeer daarvan in de dampkring. De lancering voerde het agentschap uit vanaf de lanceerbasis Wallops. Het hitteschild kwam tot een hoogte van 211 km waarna het tijdens de terugkeer zichzelf ging opblazen. Dit opblazen nam 90 seconden in beslag. De lancering en het opblazen in een laboratorium is in het volgende filmpje te zien:

Opblaasbare hitteschilden zijn de laatste jaren steeds vaker in het nieuws, bijvoorbeeld voor een goedkope en robuuste terugkeer in de dampkring van commerciële capsules. Vooral missies naar Mars hebben de aandacht. Zo ziet de Mars Society een ruime habitat-module op Mars voor 4 personen. In hun plannen is dit een fors apparaat, je kan hiervan een voorstelling maken met hun Mars-analog basis in Utah.

Het grote probleem was altijd, “hoe breng je zo’n ding heelhuids op Mars?” Hiervoor is een enorm hitteschild nodig en hoe lanceer je die vanaf de aarde? Ik heb nooit een bevredigend antwoord gevonden. Een opblaasbaar hitteschild kan uitkomst brengen. Opgevouwen is deze compact en opgeblazen zeer groot. Voor een Mars-hab zoals die van de Society lijkt een opblaasbaar hitteschild nog steeds een enorme engineering uitdaging.

Beter dan het Mars Direct-plan van de Mars Society is misschien een enkeltje Mars, geen terugkeer scheelt enorm in de benodigde massa. Een dergelijk plan komt in het bereik van private organisaties. Een kleinere Marshab kan men kiezen en vooral meerdere, proviand kan met regelmaat naar Mars gestuurd worden. Dankzij een opblaasbaar hitteschild is het mogelijk een realistische private Marsmissie te ontwerpen.

Eindelijk gaat er een bewoner van deze planeet richting Mars en nog voor het eind van het jaar. Het zijn wel hele kleine bewoners, microben om precies te zijn. In oktober zal er een Russische missie op weg gaan naar de rode planeet met aan boord een biologisch experiment.

Al lange tijd woedt er een discussie of het mogelijk kan zijn dat het leven op Aarder zijn oorsprong vindt op Mars. Het idee is geopperd dat inslagen op Mars in het verre verleden stukken rots met daarin microben richting Aarde schoten. De vraag is of microben zo een lange reis in het radio-actieve vacuum wel kunnen overleven. Dat gaat men straks onderzoeken met een experiment.

De ruimtecapusle voor Conan en zijn mede-passagiers.

De missie Phobos-Grunt van de Russen neemt het experiment The Living Interplanetary Flight Experiment (LIFE), bedacht door de Planetary Society. In capsules reizen een selectie van kleine organismen mee, waaronder Deinococcus radiodurans. Deze bacterie is dermate bestand tegen radio-activiteit dat hij ook wel “Conan” wordt genoemd. Een wiki met de complete lijst vind je hier.

De sonde Phobos-Grunt zal niet op Mars landen, zijn hoofdtaak is om van de Marsmaan Phobos een monster te nemen en deze terug te brengen naar de Aarde. Het is dus een behoorlijke ambitieuze missie en een hele bijzondere, het is de eerste keer dat een sonde terugkeert en met een monster bovendien. De gehele reis duurt 34 maanden, zolang moeten de passagiers het zien te overleven. Mocht de sonde neerstorten op Mars, dan zitten de microben veilig opgesloten in een titanium capsule om besmetting te voorkomen.

Een juweeltje van het web. In stukken gehakt en onder elkaar geplaatst, anders past het niet in een blog. Maar het blijft hilarisch:

Vandaag is 174 jaar geleden Giovanni Schiaparelli geboren, de man van de Marskanalen. Schiaparelli is beroemd geworden omdat hij als astronoom “canali” meende waar te nemen op Mars. Canali werd helaas vertaald als kanalen, kunstmatige waterwegen door een beschaving aangelegd.

Zo herdenkt Google Schiaparelli.

Wat hij bedoelde was dat hij natuurlijke beddingen in het Marslandschap zag, waarin water zich over Marsoopervlak kon verspreiden. Hij dacht dat deze beddingen ondiepe groeven in het landschap waren, tientallen kilometers breed, uitstrekkend over afstanden van duizenden kilometers.

Kanalen op Mars volgens Schiaparelli.

Helaas sprak het netwerk van gegraven kanalen meer tot de verbeelding van het grote publiek en speculaties over leven op Mars werd sindsdien een favoriet gespreksonderwerp. Of eigenlijk moet ik “gelukkig” zeggen, Schiaparelli heeft er mee voor gezorgd dat het fantaseren over exotische beschavingen op verre planeten gemeengoed werd in onze cultuur. Want zou de mensheid zonder die fantasie altijd reikhalzend naar de ruimte gekeken hebben en zelfs met ruimtevaart zijn begonnen?

Voor de enkeling die het nog niet weet, maar er is binnenkort weer een Marslanding te beleven. Komende zondagnacht, de nacht van zondag op maandag, landt de Amerikaanse Phoenix in het poolgebied van Mars. Voor ons is het dan na middernacht, maar voor wie maandag vrij is, kan opblijven voor een spannend uurtje. (more…)

Acht maanden lang opgesloten zitten met een paar bijna vreemden in een kleine ruimte is geen pretje. Het levert NASA al jaren hoofdbrekens op hoe een bemanning harmonieus en zonder problemen naar Mars te sturen. Een idee is om de bemanning een winterslaapje te laten houden. (more…)

Het begint een ritueel te worden, Nobel prijswinnaars geven hun negatieve mening over de bemande ruimtevaart en je kan er op wachten dat andere wetenschappers zich juist er voor uitspreken. Stephen Hawking doet zijn duit in het zakje en zegt waarom we de ruimte moeten veroveren. (more…)

Wanneer de Mars Science Laboratory (MSL) bij Mars aankomt en niet een krater wil veroorzaken zal de rover een hoop snelheid moeten kwijtraken. De MSL-rover is geen kleintje en de het landen op Mars zorgt voor NASA een nieuwe uitdaging. Zo is er maar een supersonische parachute en die moet perfect uitklappen. (more…)

Het is lastig zoeken naar geschikt ruimtevoedsel voor lange reizen naar bestemmingen zoals Mars. Vreemde combinaties met ondere andere algen en insecten probeert men uit. Grote kroosvaren schijnt een uitstekende kandidaat te zijn, maar je moet een stevige maag hebben want ze stinkt een uur in de wind. (more…)

Wanneer de mens de ruimte gaat koloniseren zal hij moeten leren om van het land te leven. Maar wat als het land je vijandig gezind is? Hoe zal je ooit je eerste tomaatje van de Maanbodem eten als de plant er wijgert te groeien. Een geharde bacterie kan uitkomst bieden. (more…)