In het verleden heb ik wel eens geblogd over Cheryl Morgan, een dame die Science Fiction en Fantasy verslindt alsof haar leven er vanaf hangt. Gelukkig is haar schrijfwerk over het onderwerp net zo uitbundig. Cheryl is namelijk jarenlang de hoofdeditor en schrijfster geweest van haar eigen SciFi-magazine, “Emerald City“. Dit was zo beetje de beste online-magazine op het web, een niet geringe prestatie. Uiteindelijk heeft ze moeten stoppen door de werklast, elke maand een blad volschrijven is niet niks.

Gelukkig is Cheryl niet gestopt met schrijven. Ze heeft haar eigen weblog, waarin ze regelmatig over Science Fiction- en Fantasy-boeken schrijft of reviewed. De blog is zeker een bezoekje waard, maar Cheryl kon het editorschap niet laten en ze is nu verbonden met weer een andere magazine. Dit keer een blad dat door een grote groep mensen wordt getrokken. Clarkesworld Magazine is een online blad waar naast short stories je ook podcasts kan beluisteren van voorgelezen verhalen. Eens in de zoveel tijd kan je een gedrukt verzamelwerk kopen.

Dat Cheryl zich verbindt aan dit maandblad is voor mij een uitstekende referentie en Clarksworld is vanaf nu een bookmark/favorite.

Interesse in ruimtevaart leidt vaak tot websites over lanceringen, satelieten, de mens in de ruimte, kortom ruimtevaart zoals we die kennen in de echte wereld. Wanneer ik echter mensen spreek die mijn passie delen voor alles wat zich buiten deze planeet bevindt, dan arriveren we vaak tot een bepaald onderwerp. Science Fiction. Meestal zijn boeken en films onderwerp van het gesprek.

Een ander onderwerp dat wat lastiger voor een conversatie kan dienen, is Science Fiction illustraties. Of beter bekend als, Space Art. Niet iedereen heeft nu eenmaal net zo gemakkelijk toegang tot posters of albums van SF-kunsternaars als films en boeken. We zijn vooral aangewezen op het internet voor onze SciFi dagdromerij in Technicolor. Een website die ik wil noemen is Concept Ships, hier vind je massa’s Space Art.

Ik denk dat veel ruimtevaart/SciFi-fans dromen van het scheppen van een eigen toekomstwereld op papier of in Photoshop. Misschien kan Concept Ships je tot inspiratie dienen.

“Robots? Robots zullen nooit de mens vervangen, ha!”. Ooit wel eens een discussie gehad met iemand over robots? Of over kustmatige intelligentie? Ben je van mening dat robots en kustmatige intelligentie voooruitgang maken, dan is hoon je deel. Ooit werd een voorspoedige komst van intelligente robots voorspeld, of geïmpliceerd door Science Fiction, en tot op de dag van vandaag vind je ze niet. Tegenwoordig doet men een voorspelling of aankondiging over successen in de robotica snel af als hersenspinsels van wereldvreemde figuren.

En dat terwijl het dankzij Youtube vrij eenvoudig is knappe staaltjes robottechniek te zien vanuit je luie stoel:

Het is nog allemaal in een laboratoriumstadium, maar dit is iets wat de meeste mensen niet zich zo snel voorstellen over wat nu mogelijk is. Ik denk, of eigenlijk vermoed, dat een groot deel van de mensen helemaal niet dit soort dingen wil zien. Het maakt ze oncomfortabel en het past niet in hun wereldbeeld. Een geavanceerde robot met enige intelligentie kan wel eens het einde van hun knusse wereldje betekenen.

Als ik in het land de mensen spreek als vertegenwoordiger van de Mars Society ondervind ik vaak vergelijkbare emoties. Ruimtevaart is OK, zolang het wetenschap en wat communicatie-satellieten betreft. Maar bij bemande ruimtevaart trekt men een streep. Een menselijke beschaving buiten de Aarde is iets waar niet veel mensen iets mee aankunnen.

Wat betreft de demonstratie van de robothand, petje af, heel indrukwekkend. Voor meer informatie bezoek de site van het Ishikawa Komuro Lab.

Het is alweer een tijd geleden dat ik een post plaatste, ook bij Goddard heeft de crisis toegeslagen. Met steeds minder mensen op het werk en zorgen om de baan is het niet makkelijk om vrolijk door te bloggen. Wat er voor de bemande ruimtevaart in het verschiet ligt is dankzij de credit crunch een flink stuk onduidelijker. Ik denk dat dit een goed thema wordt voor komende blogs. Vooralsnog is dit misschien een toekomstbeeld dat ons vrolijk stemt:

Het is afgelopen. We zijn aan het einde van de reeks gekomen. Ik heb het over de Science Fiction serie Battlestar Galactica (BSG). De echte die-hard SciFi-fan, en ruimtevaart liefhebber, heeft de serie ruim vijf jaar lang van begin tot eind gevolgd. De rest van de wereld vraagt zich, “Battlestar Galactica, was dat niet die suffige science fiction van eind jaren zeventig?”.

Ruim vijf jaar geleden zag een televisieserie het licht met een oude naam en een nieuwe cast. De oude Battlestar Galactica werd geheel opnieuw opgenomen (reimaged) met een nieuwe plot. In tegenstelling tot de jaren zeventig kitsch van de oude serie, was de nieuwe fel realistisch. Genocide, moord, marteling, verkrachting, noem maar op of het vond zijn weg in de scripts.

Een laatste avondmaal, een laatste aflevering. “Snif”.

Geen gekke aliens of houterige robots, maar een dodelijke kunstmatige intelligentie (cylons), door de mensheid geschapen en met een doel, om diezelfde mensheid uit te moorden. Om nu vier seizoenen samen te vatten gaat wat ver. Afgelopen vrijdag werd de laatste twee uur durende aflevering uitgezonden en hierin beantwoordden de script-schrijvers vele vragen.

Want veel vragen waren er, zo was het restant van de mensheid dat vluchtte afkomstig van een onbekende planeet ver van onze Aarde. De kleding en wapens, de gebouwen op hun vernietigde planeet waren directe kopieën van onze Aarde. In welke tijd speelde het verhaal af? In een verre toekomst, of een verleden? Wat was de relatie met onze planeet? Vijf jaren lang werd op forums naar hartenlust gespeculeerd over hoe en wat, afgelopen vrijdag zou dat verstommen.

De ontknoping was verrassend en de commentaren logen er niet om. Zelfs Wired besteedde er een artikel aan waarop men kon reageren, wat men massaal deed. Over de forums zal ik het niet hebben, de reacties zijn niet bij te benen. OK, dan nu even een SPOILER ALLERT.

Na een lange, pijnlijke en moeizame reis komen de circa 30.000 mensen aan bij onze Aarde, na de Cylons een genadeklap te hebben gegeven, echter 150.000 jaar in het verleden. Men besluit de moderne technologie af te zweren en stuurt de vloot van ruimteschepen onze zon in. Deze paar duizend mensen mengen zich onder aanwezige net ontstane moderne mens en dragen over wat zij cultureel van waarde achten. Zo ongeveer. Einde verhaal. Dit hadden de meest BSG-fans niet verwacht.

Zoals gewoonlijk bevat ook nu weer BSG enorme logische gaten. Niet alleen is het zeer onwaarschijnlijk dat men gelijksoortige mensen aantreft duizenden lichtjaren ver weg, de kans dat onze ruimte-reizigers zich ongemerkt kunnen mengen in de bestaande bevolking is nihil. En dan hebben de script-schrijvers ook nog een Deux Ex Machina nodig, bah. Men werd een beetje religieus. Kortom, volgers van de serie hadden wat te klagen over het einde. Helemaal geen logische verbinding met onze moderne wereld zodat men lustig kon door fantaseren, zoals bij Star Trek. He, jakkes.

Toch is het gekunstelde einde niet zo belangrijk. Wat telt is dat het een ijzersterk drama is waarbij de karakters ontwikkelen en men zeer spannende scenes biedt. Je moet BSG echt van het begin tot het eind zien, anders begrijp je er geen bal. BSG is een verfrissende innovatie in de SciFi televisieseries, series die de laatste tijd erg sleets en voorspelbaar werden. Bijvoorbeeld Star Trek of de Stargate series, saai, voorspelbaar, weinig realistisch en er wordt zelden een verhaal verteld. Dan heb ik het nog niet over de laatste Star Trek en Star Wars films, mijn hemel wat een armoe. Geen special effect kan dergelijke zwakke films nog redden.

BSG is anders, de special effecten zijn bescheiden, dat is niet nodig want het drama richt zich op het lot en noodlot van de karakters. Verschillende plotlijnen winden om elkaar heen met maar een doel, om aan het einde van seizoen vier te ontknopen. De gebeurtenissen laten zich makkelijk vertalen naar onze wereld met al zijn tekortkomingen. Ik raad iedereen die van SciFi houdt deze serie te bekijken. Ondanks de zwakke logica soms.

Twee thema’s uit de serie wil ik noemen en dan houd ik op. Twee thema’s die wat dichter bij huis zijn. De eerste is het conflict tussen een beschaving van kunstmatige intelligentie en haar schepper de mensheid. Het lijkt erop dat wij in deze eeuw ook over een dergelijk conflict moeten nadenken, de bedenkers van de serie moeten zich dat bewust zijn geweest.

Ten tweede, op een wat hoger niveau, beschouwt men in de serie de menselijke beschaving als een complex systeem, dat neigt naar ineenstorting. Steeds vraagt men zich af of men de cyclus kan doorbreken, want het is niet de eerste keer dat mensheid zichzelf vernietigde. Is onze kunstmatige beschaving eigenlijk niet meer een uiting binnen een complex systeem dat de natuur heet? En is het heel normaal dat zo een complex systeem makkelijk kan instorten? Een heel interessant punt dat de makers van BSG aandragen. Tenslotte ziet de mensheid zich los en buiten de fysieke natuur. Maar is dat terecht?

Ik kan nog pagina’s volschrijven over deze serie, zo blij ben ik met eindelijk een sterke SciFi-serie. Veel valt er op BSG aan te merken, maar in een positieve zin. Er zitten tenminste zaken, punten in BSG waar men een fatsoenlijke discussie over kan beginnen. Anyway,de serie is over. Ga hem kijken, downloaden. En zie de toekomst van de Science Fiction op tv.

Vandaag is 174 jaar geleden Giovanni Schiaparelli geboren, de man van de Marskanalen. Schiaparelli is beroemd geworden omdat hij als astronoom “canali” meende waar te nemen op Mars. Canali werd helaas vertaald als kanalen, kunstmatige waterwegen door een beschaving aangelegd.

Zo herdenkt Google Schiaparelli.

Wat hij bedoelde was dat hij natuurlijke beddingen in het Marslandschap zag, waarin water zich over Marsoopervlak kon verspreiden. Hij dacht dat deze beddingen ondiepe groeven in het landschap waren, tientallen kilometers breed, uitstrekkend over afstanden van duizenden kilometers.

Kanalen op Mars volgens Schiaparelli.

Helaas sprak het netwerk van gegraven kanalen meer tot de verbeelding van het grote publiek en speculaties over leven op Mars werd sindsdien een favoriet gespreksonderwerp. Of eigenlijk moet ik “gelukkig” zeggen, Schiaparelli heeft er mee voor gezorgd dat het fantaseren over exotische beschavingen op verre planeten gemeengoed werd in onze cultuur. Want zou de mensheid zonder die fantasie altijd reikhalzend naar de ruimte gekeken hebben en zelfs met ruimtevaart zijn begonnen?

Science Fiction schrijvers gaan er makkelijk aan voorbij, maar het is meestal wel onderdeel van hun boek of film. Ik heb het over handel, een activiteit die de auteurs net zo makkelijk in hun verhalen verweven als een “Wild West” bar op een verre planeet. Science Fiction komt vaak niet verder dan een het overplaatsen van bekende zaken als kolonies, “Frontier”-stadjes en een bevolking aan mensen die zo uit de Amerikaanse pionierstijd zijn geplukt. Star Trek is hier een mooi voorbeeld van met de “alien” als de obligate booswicht. En natuurlijk verdient de mens/alien zijn geld door zijn produkten te vehandelen. Men moet toch op een of andere manier zijn brood verdienen.

Toch moet het een lastig probleem zijn om tussen de sterren een handelsnetwerk op te zetten. We weten dat sneller dan het licht voor een schip onmogelijk is, vervoerstijden van decennia moeten rampzalig zijn. En dan hebben we het nog niet over het bepalen van de rentevoet van je investering over misschien honderd jaar. Gelukkig hebben we een Nobelprijswinnaar die ons antwoord kan geven. Paul Krugman, die onlangs zijn prijs in ontvangst mocht nemen, schreef in zijn jaren als assistent professor een “paper” over het onderwerp:

The Theory of Interstellar Trade.
Het document is een PDF, klik hier. Het is geen lang verhaal en best wel leuk.

Hoe bedoel je, “Aardlingen kopen geen zwart-wit-tv’s meer”?!

Een van de klassiekers onder de Science Fiction films is zonder twijfel “Blade Runner” met Harrison Ford en Rutger Hauer in de hoofdrol. De film toont een van de meest indrukwekkende toekomstbeelden ooit. Een high-tech dystopia waarin mensen als kleine mieren voortbewegen. Een van de noviteiten in de film wil men nu in het echt uitvoeren. (more…)

Dromen over de toekomst gaat vele eeuwen terug en sommigen waagden hun fantasie op papier vast te leggen. Vooral de twintigste eeuw kende een bloei-periode van illustratoren die probeerden de toekomstwereld uit te beelden. Natuurlijk kreeg de ruimtevaart een belangrijke plaats. Deze futurologische kunst zien we niet zo vaak meer, wat er in het verleden is gemaakt omschrijft men nu als retro-kunst. Een Duitse website geeft hier aandacht aan. (more…)

Waarom raken mensen zo betrokken bij de ruimtevaart? En hoe houden ze dat toch zo lang vol ondanks honende opmerkingen van de rest van de maatschappij? Het lijkt alsof ruimtevaartfans besmet zijn met een virus waar ze niet vanaf kunnen komen en waar ze maar mee moeten leren leven. Voor een virus heb je een virusdrager nodig, iemand die een ander besmet slechts door die ander te raken. Arthur C. Clarke was zo’n virusdrager. (more…)